Kenniswerkplaats

Duurzaamheid is een terugkerend onderwerp op de Almeerse agenda. Tijdens de coalitieonderhandelingen en de nog altijd voortdurende crisis op de financiële markt is de vraag: is duurzaam wel rendabel genoeg?

Dr. Gaston Remmers, net begonnen als lector eco-effectief ondernemen in een stedelijke omgeving bij de Christelijke Agrarische Hogeschool in Almere, vindt van wel. Hij gaat zich nog verder verdiepen in de Almeerse ontwikkelingen, maar kan al wel een paar uitspraken doen.

"De creatieve klasse hecht nog aan oude woonmilieus, maar startende ondernemers rijzen hier als paddenstoelen uit de grond. Almere is echter geen eiland; we zijn verbonden met de Randstad, (groot) Amsterdam, het Gooi, Utrecht en overig Flevoland." Dat biedt dus kansen voor nieuwe duurzame toepassingen, zowel aan de vraag- als aan de aanbodkant.

 

"Op voorzieningen- en werkgelegenheidsniveau ligt Almere nog achter op vergelijkbare steden. Almere weet de eigen bewoners wel aan haar winkels te binden. Werkgelegenheid is lastiger te stimuleren. Wel zijn we van 32.000 arbeidsplaatsen in 1995 gestegen naar meer dan 80.000 nu. En niet alleen in de logistiek. Almere is een gemiddelde stad geworden. Research en development is zelfs meer ontwikkeld dan in vergelijkbare steden."

De start
Wat hem betreft is iedere Almeerder zelf verantwoordelijk voor de duurzaamheid van de stad, zowel ecologisch als economisch en sociaal. "Wat doe je zelf? Vraag je af: wat doe ik goed, wat kan ik leren, wat kan ik anderen leren? En hoe zetten we dat in? We willen ondernemende mensen en initiatieven ondersteunen. Het gaat om de interactie tussen mens en omgeving. Door voortdurend je ideaal te profileren, krijg je ook anderen mee. De overheid hevelt steeds meer taken over naar de private sector. Andersom kan de private sector ook zelf bepaalde zaken van de overheid overnemen. Dit is wat mij betreft de start van een serie ontmoetingen."

Oude wortels
"Ideaal is eerst relaties leggen en dan de sociale community vormen. Bij ons is het andersom: de community is er al, nu moeten we de sociale verbanden nog leggen." Remmers ziet nog een verschil: "In oude steden slagen de stedelijke elites erin voor te gaan in het nieuwe idee. Wij staan hier met het hoofd nog steeds buiten de polder. Dit kan ook een voorsprong zijn, omdat we niet vastzitten aan oude wortels."

Wijngaard
Een mooi voorbeeld is de zorgwijngaard die naast Stadslandgoed De Kemphaan verrijst. "Dit jaar gaan de wijnstokken de grond in. Over drie jaar hebben we de eerste wijn uit Almere. Het is niet makkelijk, het duurt lang, maar het kan wel en het is leuk," vertelt een betrokkene uit het publiek. "Er gaat wat vonken en dan krijg je een veenbrandje, dat niet meer te blussen is."
De zorgwijngaard komt onder meer tot stand met behulp van de stadsloods van de gemeente, die je als particulier kunt vragen jou te helpen je droom te verwezenlijken.

Aanstekers
Remmers besluit: "Ons productieproces is verzadigd: de vraag is telkens: what's in it for me? Je moet als overheid vertrouwen durven geven. We moeten toe naar een 'Community of practice'; ga met elkaar het gesprek aan om verder te komen, zowel burgers als ondernemers onderling. Ga de dialoog aan, niet de discussie.
We moeten coalities creëren om mensen te helpen bij het creëren en uitbouwen van samenwerkingsverbanden en initiatieven. Wat voor soort studenten leiden we dan op?
Mensen die zelf veenbrandjes veroorzaken (de 'aanstekers', zoals Jorritsma treffend verwoordde in een reactie) en mensen die veenbrandjes kunnen verbinden."

Bernadet Timmer
SBZ/Communicatie